Artikel: Vos en het lichtje in de struiken

Vos en het lichtje in de struiken
Het is diep in de nacht en Vos is onderweg naar de lampionoptocht van de bosdieren.
Iedereen verzamelt zich op de afgesproken plek in het bos. Ieder dier heeft wel een eigen lampionnetje.
Grote beer een hele grote ronde. En kleine egel een heel klein vierkant lampionnetje. Het is een kleurrijk gezicht met alle lichtjes en kwebbelende dieren.
Samen gaan ze op weg naar het prachtige vuur op de open plek in het bos, waar de mooiste verhalen worden verteld. En Vos? Hij heeft ook zijn eigen, prachtige lampion, met sterretjes en een maan.
Hij kan er maar geen genoeg van krijgen, dat mooie lichtje met al die kleurtjes.....
Hij tuurt steeds naar zijn lampionnetje en vindt het zó prachtig dat hij bijna vergeet waar hij is.
Al lopend raakt hij steeds verder een beetje achterop in de stoet.
En omdat hij zo achteraan loopt, klinken de stemmetjes van de dieren steeds verder en verder weg....het wordt telkens een beetje stiller en donkerder, maar Vos merkt het niet.
Plotseling hoort hij ergens in de struiken een zacht gesnik en gejammer.
Nieuwsgierig geworden naar wat of wie dat is, gaat hij op onderzoek uit.
Daar achter de boom, tussen het gebladerte van de struiken, ziet hij een heel zwak lichtje zachtjes gloeien.
En daaraan vast zit Glimpie Gloeiworm.
"Gloeiwormpje, wat doe je daar? Waarom ben je zo verdrietig?" zegt Vos.
"Nou", zegt Glimpie Gloeiworm, "ik heb wel een eigen lichtje, maar dat is géén lampionnetje, dus ik kan niet meedoen aan de optocht. En dat wilde ik eigenlijk zo graag", zucht hij zachtjes. "Ach...", zegt Vos, "maar je staartje geeft toch licht? En als je blij bent, dan gloeit hij helemaal".
"Ja", antwoordt Gloeiworm, "maar dat is toch geen lampion?"
"Nou", zegt Vos peinzend, "dat vind ik wél hoor."
"Iedereen mag gewoon meedoen, lampion of niet"
"Heus?", vraagt kleine Gloeiworm, "weet je het zéker?"
"Ja hoor, natuurlijk wel! Een lichtje is een lichtje" zegt Vos beslist.
"Kom, ga vlug met me mee. Klim maar op mijn schouder. Dan gaan we samen de optocht achterna".
Dus dat doen ze. Gloeiwormpje klimt op de schouder van Vos die opgewekt naar de stoet in de verte huppelt. En hoe dichter ze bij de stoet komen, hoe harder Glimpie zijn staartje begint te gloeien.
Samen zingen ze mee met de andere dieren. "Sinte, Sinte Maarten. De koeien hebben staarten.."
"Hihi", giechelt Glimpie, "dat is toch gek, want jij hebt toch ook een staart, Vos?"
"Ja", zegt Vos, "maar dit liedje gaat nou eenmaal over koeien".
Samen lopen ze verder in de stoet. En Glimpie het gloeiwormpje zingt het hardste mee van allemaal, gloeiend van trots. Op weg naar het kampvuur, om samen te luisteren naar de mooiste verhalen......
Na het voorlezen
Doe het grote licht uit en een klein lampje aan. Hoe klein kan een lichtje zijn en toch de hele kamer vullen? Praat er samen over: wat deed Vos toen hij Glimpie hoorde huilen? En wie zou jij uitnodigen om mee te doen? Kijk daarna samen door het raam of je de maan en de sterren kunt zien, heel misschien zelfs een vuurvliegje....
Beer, Vos, Hert en de konijntjes kijken ook naar de sterren in de Ga Slapen Maan wandlamp. Doe het licht aan en je ziet ze pas echt. In de Zomernacht wandlamp dansen vuurvliegjes met hun lichtjes tussen de bomen, net als Glimpie. Vos is er ook bij. En wie wil weten hoe Beer de maan een kus probeert te geven, leest De Maan moet ook een Kus, het prentenboek van Hylkia de Jong.
